Er was eens een jongen met een gebroken sleutelbeen, die maar niet aan elkaar wilde groeien. Hij vroeg de engelen om hulp en onderzocht iedere gedachte die hij had en wellicht het genezingsproces deden vertragen. Je krijgt immers waar je om vraagt en blijkbaar saboteerde ik mijn eigen groei. In deze periode heb ik heel veel geleerd, accepteren, loslaten en vooral bij mezelf blijven, vertrouwen. Het was een periode van goed bedoelde adviezen en voorspellingen. Waar ik heb mogen ervaren dat het medische en spirituele samen komen en geen van beide absoluut is.

Zoals je wellicht zult begrijpen of herinnert was ik die jongen die na mijn reis India zo verlicht was, en nog geen twee weken later terug werd geworpen naar de aarde. Wakker worden! Het bizarre was dat ik al maanden een soort van brom of fiets ongeluk voorvoelde, maar dan in India. Een heel confronterend incident met mijn zusje liet mij beseffen dat ik inderdaad nog nooit iets had gebroken of constante lichamelijke pijn kende. Zij onderging als kind een operatie aan haar schouder vanwege een tumor. Ze had gelijk, hoe kon ik weten of voelen hoe dat was, de doodsangst maar ook de uiteindelijke beperkingen. Nog geen vierentwintig uur later lag ik over mijn stuur, op straat in Amsterdam Zuid, met een gebroken sleutelbeen. Mijn linker zijde, net als mijn zusje! Wederom een harde les, weet waar je om vraagt. Hoe dan ook, ik zie het heel positief omdat ik de pijn mocht delen, ervaren en het me terug bracht in mijn lichaam.

Op naar Amma, ‘the hugging mother’, zou zij mijn sleutelbeen kunnen healen??

Ik keek omhoog en zag de oudere dame van mijn yoga groepje devotionele bewegingen maken met haar armen. Haar rode mouwen wapperend, alsof ze zou gaan opstijgen. De Indiase mantra die live werd gezongen vibreerde door mijn wezen, de energie was overweldigend en puur. Nog nooit in mijn leven was ik naar een concert geweest, groepsfobie! Maar hier stond ik dan in Den Bosch, in de Brabant hallen, met mijn deken en werd omringd door zo ontzettend veel mensen om dit spektakel bij te gaan wonen! Was ik gek geworden, hoe lang zouden we blijven?? Ik draaide me om en keek in de ogen van Kate die ook vol verwondering alles liet binnen komen. Gelukkig hadden we elkaar, twee groepsfoben in deze poppenkast.

We vonden een plek ergens in het midden van de zaal, het was een soort van herfst picknick in een hele grote gymnastiekzaal die in ieder geval nog heel lang zou gaan duren. We aten nootjes en dronken water of thee en aanschouwden de mensen die elkaar omhelsden of in trance op de muziek dansten. Gek genoeg hadden wij ook veel plezier en leek onze groepsfobie volledig te zijn verdwenen. De helpers of assistenten in witte sari’s, liepen druk heen en weer en hadden belangrijk werk te verichten. Het wisselen van de nummers en letters, hoe lang zou het nog duren? Amma zat nog steeds onvermoeibaar iedereen te knuffelen vanuit haar gouden prieel. Het had iets kitscherigs en zelfs iets sektarisch of waren dit mijn ego gedachten??

Opeens na acht uur wachten mochten Kate en ik op de eindeloos lange rij stoelen plaats nemen. Mijn schouder deed pijn en ik was moe, maar goed het eind was in zicht en wie weet kon ze toveren. We lachten zenuwachtig naar elkaar en schoven braaf van stoel naar stoel met eindbestemming podium. Wat zou er straks gaan gebeuren?? Hey jij daar.. opschieten, zei de Nederlandse vrouw in witte sari, zij was 1 van de helpers. Ik wees naar mijn mitella maar het scheen geen indruk te maken. Ik kroop op mijn knieën achter mijn voorgangers en geloof me dat is niet makkelijk met 1 arm in een mitella. Ik kreeg het warm en het was alsof een liefdevolle energie mij vulde, ik tintelde. Kate werd uitvoerig geknuffeld door Amma, zo mooi en was blij voor haar. Nu was het mijn buurt. Ik kroop zo snel als ik kon richting Amma, blijkbaar was het niet snel genoeg. Uit mijn ooghoek zag ik een witte sari, een andere helper die mij bij mijn nek pakte en me een duw gaf. Ik raakte uit balans en viel met mijn hoofd in Amma haar decolleté. Help, dit kan niet waar zijn! Ik, Aico, lig in de borsten van een heilige vrouw en was volledig machteloos. Een grap, een spirituele grap en waarom uitgerekend bij mij! Ik probeerde hetgeen ze zei te ontcijferen en onthouden, zoiets van pretty baby, my pretty baby. Maar misschien was het ook Sanskriet en bedacht ik deze vertaling zelf. Dit alles gebeurde in enkele seconden en opeens greep iemand me weer bij mijn kraag en werd ik deze keer opzij gegooid. Gevloerd op het podium met mijn arm nog steeds in mitella en niemand die mij overeind hielp. Ik speelde de rol van kreupele met een mega groot publiek. Zo onopvallend mogelijk krabbelde ik weer omhoog en verliet beduusd het podium. Toen ik weer veilig in de zaal stond voelde ik mij gewoon fijn, niet extra bijzonder. Ik was in de war en mensen keken naar me, vroegen wat het met mij deed. Het was een bizarre en komische situatie en waarom was ik hier ook alweer? Ik heb liever in alle rust een knuffel van mijn eigen moeder!

Het aanschouwen van dit enorme spektakel was vermakelijk en leek ook eindeloos. De knuffel parade was afgelopen en we zouden nu wachten op Amma haar terugkomst waar ze zou veranderen van kleur. We luisterden naar de mooie muziek, mensen begonnen te dansen en daar stond Amma op het podium. De muziek was prachtig en mensen staken hun handen uit om de lichtstralen van haar energie te vangen. In hetzelfde ogenblik werden Kate en ik bijna bedolven onder de dansende massa en was er geen ontkomen aan. Het spirituele popconcert was begonnen.

webblognietzo