Mijn ‘tweede yogales‘ bij Ganga, de tranen rolden over mijn gezicht. En dit was nog maar het begin. Niet dat ik moeite of schaamte heb om te huilen, maar is het niet een keer genoeg? In de yoga houdingen kwam er blijkbaar van alles naar boven, oud verdriet, boosheid en zelfs vreugde! Na die eerste keer werd me direct duidelijk, dat dit heel goed voor me was en ik tot in mijn ziel werd geraakt. De energie stroomde in overvloed, ‘Dokter Bibber‘ benen, olifanten armen en visioenen. Het begin van mijn yoga avonturen.

Ik was in een sneltrein gestapt, die nog dieper ging dan al die jaren therapie. Het was een soort van verlengstuk van de hapto-therapie. Door een langere tijd in een houding te zitten en mijn ademhaling te gebruiken kwamen er emoties en spanningen omhoog, die ik zelf kon laten gaan. Ik had gekozen voor transformatie, oude angsten loslaten en in liefde zijn. Deze zachte yoga vorm en ook de docente, wisten dat in mij te raken. Het voelde alsof ik thuis was gekomen en me voor het eerst echt veilig voelde, aansluiting had met een groep.

De lessen waren het hoogtepunt in mijn week en ik voelde me gelukkiger alsof de opruiming was begonnen. Ook wist ik vanaf die tweede les: ‘Ik word yoga docent‘. Geen bankdirecteur, dokter of succesvol kunstenaar of katten redder. De negatieve gedachten over mezelf en geloof me ik had er ooit zoveel bedacht, werden steeds minder. Nietsnut, angsthaas, laatbloeier, twijfelaar etc. Niet te vergeten alle opmerkingen uit het verleden, die mij diep hadden geraakt en ik had opgeslagen als een mogelijke waarheid. De gedachte; ‘ Ik wil dood’, vond ik zelf nog de meest rustgevende. En deze hele smurrie moest mij staande houden? Een verstoord eerste chakra, muladhara, wat had ik een hekel aan dat woord.

Daar lag ik dan, op een wollen mat, verslagen en ontdaan. Ooit verlaten en nu nog steeds zoveel pijn en angst. Helemaal alleen in een zaal met nieuwe mensen, die zich lieten meevoeren in de liggende meditatie. Er was zoveel liefde en energie in de ruimte en de muziek was hemels. Ik wilde mijn moeder terug en zag mezelf als baby, verkrampt, bang en zo, zo alleen. Waarom?? Waarom ik? De tranen liepen over mijn gezicht en ik kon niet meer stoppen. Opeens voelde ik een hand, het was de hand van de mevrouw die naast me lag. Zo liefdevol en integer en ik liet het toe. ( Het begin van een bijzondere vriendschap  met de Amerikaanse  ‘Nikki’, iemand bij wie ik me veilig voelde)

De laatste les  voor de kerstvakantie, twee weken geen yoga. We moesten iemand in gedachten nemen van wie we heel veel hielden. Tja, je raadt het al, ik maakte de verbinding met mijn Colombiaanse moeder en voelde haar energie en liefde in heel mijn lichaam. Wow. Vervolgens werd er een mantra gezongen, Shanti Shanti Shantiiiiiiiiiiiiiii, de hoge vrouwenstemmen vormden een goddelijke samensmelting. Ik was dankbaar voor alles, het daar zijn en eindelijk was ik terug bij hetgeen ik altijd al voelde en wist. Ik was ontroerd, verscheurd en heel tegelijk en dit was mijn weg. Door mijn betraande ogen gebaarde Ganga mij of ik bij haar op het podium wilde komen zitten. Ik??? Zag ik het goed of had ik toch mijn lenzen in moeten doen? Zo zat ik vervolgens bij mijn docente op schoot, in een soort van duo kleermakerszit variant. Ik dacht nog bij mezelf: En nu?? Ach, blijkbaar tijd voor overgave, mijn hoofd ruste op haar schouder en ik liet me heerlijk wiegen.

blog-tranenmettuiten