Twijfel, angst, 1001 gedachten, over hetgeen deze keuze mij zal gaan brengen. Uiteindelijk besluit ik op mijn fiets te stappen en verlaat ik mijn veilige tempel. Of is het inmiddels een kijkdoos, waar ik de ander dichter bij zichzelf breng, en mezelf meer en meer afsluit voor de wereld. Hoe kijkt de wereld naar mij? Het universum en mijn hele systeem, lijken mij te sturen. Het is tijd de wijde wereld in te trekken. Nu ook weer die drang, om een onverklaarbare wijze van de aarde te verdwijnen. Geen vluchtroutes meer! Zo fiets ik enigszins gespannen naar het andere eind van de wereld; de Laurierstraat.

Hier zal ik de komende maanden, de uitdaging aangaan met mezelf. Deze opleiding is mijn meest confronterende asana, wie weet gaat het mij verlichting brengen. In mij is er het diepe verlangen om mijn kennis te vergroten en mezelf te confronteren met het onbekende. Het leren verbinden met een groep, die tevens de buitenwereld symboliseert. Gelukkig ontmoet ik een aantal hele lieve en bijzondere mensen, bij wie ik me veilig voel. We zitten in hetzelfde schuitje en worden overspoeld met informatie en indrukken.

Een groot deel van de opleiding mis ik de verbinding. Nu realiseer ik mij dat dit vooral bij mezelf ligt. Mijn angsten werden uitvergroot, angsten waar ik al mijn hele leven voor weg ren. Het functioneren binnen een groep, alle verwachtingen en codes. Net als vroeger durf ik geen vragen te stellen. Het maakt mij verdrietig en boos. Waarom die onzekerheid en twijfel? Alsof ik met een loep naar mezelf kijk en het liefst de handdoek in de ring gooi. Zou deze opleiding mij laten inzien, dat ik geen yoga meer wil geven? Het roer nog eens omgooi en terugkeer naar het vrije kunstenaarsbestaan? Diep in mij is er ook de vertrouwde stem, die mij regelmatig weet te overtuigen, van het tegendeel. De informatie die mij aanspreekt, deel ik in mijn yoga lessen. Dit voelt enorm spannend en zo introduceer ik Namaste. Het licht in mij, buigt voor het licht in jou.

Het geeft geeft me zelfvertrouwen en kracht te ontdekken, dat ik veel van Yoga weet. Het volledig opgelost zijn in licht, de mantra’s, de stilte, hier voel ik mij zo veilig. Weer die vlucht, en het niet volledig vanuit mijn kracht in de wereld staan. Tevens is er ook de onzekerheid, over hoe ik mijn ervaring mag gaan toepassen, in bijvoorbeeld het praktijk-examen. Het idee dat ik mij anders moet voordoen, en binnen een bepaald keurslijf moet functioneren, benauwd me. Maar wie bedenkt dit? Er is een aantal weken een enorm innerlijk conflict geweest. Waar mijn perfectionisme, faalangst en bestaansrecht voor 1 grote chaos hebben gezorgd. Waarom kost het mij zoveel moeite om een vraag te stellen en ruimte in te nemen? Keer op keer komt mijn adoptie trauma om de hoek, met het oh zo bekende repertoire. Mijn valkuil of verslaving?

In de yoga lessen zijn er oefeningen met de ander, waar we elkaar in stilte ontmoeten of omhelzen. Ontzettend spannend en waardevol, het brengt ons dichter bij elkaar. Hier voel ik mijn diepe verlangen naar verbinding. Het niet langer alleen zijn, genoeg van mijn moderne kluizenaarsbestaan. Na de intensieve weekenden realiseer ik mij, dat ik van de groep begin te houden en ze zelfs mis. Mijn weerstand heeft zich overgegeven en ook ik hoor bij deze groep. Vol trots en met een glimlach op mijn gezicht, fiets ik naar de Nieuwe Yogaschool.

De workshop over de meridianen ( energie banen) vond ik een verademing, alsof ik even, in een voor mij herkenbare en veilige wereld stapte. Helaas bleef het bij deze workshop en had ik zo gehoopt op een vervolg. Meer energetische en spirituele verdieping. In het verleden heb ik een drie-jarige yoga opleiding gevolgd. Hier had ik alle tijd en ruimte, om in veiligheid mijn adoptie trauma te helen. Het energetisch doorvoelen van de houdingen, met de daarbij behorende correcties. Het was een hele meditatieve en spirituele yoga, waar we soms 20 minuten of langer in een houding bleven zitten. Nog niets heeft het kunnen evenaren en ik prijs me rijk. Ik besluit het vergelijken en de verwachtingen los te laten. Het is tijd voor overgave en te gaan genieten van dit avontuur. De yin yoga is voor mij een commerciële versie, van de yoga die ik ooit leerde. Anders. Uiteindelijk blijkt het een prachtige aanvulling te zijn en kan ik mijn lessen nog meer op de leerling afstemmen. Met veel liefde en dankbaarheid, geef ik nu 9 jaar yogales in mijn huis. Zoals altijd, is er ook die tegenbeweging. Waar ik vastloop in mijn hoofd en het steuntje in mijn rug lijk te missen. Wanneer stop ik nu eens om me onzeker te voelen? Blijkbaar heb ik mij niet voor niets ingeschreven. Deze innerlijke reis maakt bizar genoeg een tegenovergestelde beweging. Het universum heeft mij gegeven waar ik om vroeg. Het verlaten van mijn veilige, wollen yogamat! Zwevend en uiteindelijk geland in de Nieuwe Yogaschool. Waar ik de ruimte krijg om mezelf te herontdekken, in het contact met de ander. Een helende beweging, die verandering en groei zal brengen. Iets wat ik mezelf zo heb onthouden, deel te zijn van de wereld.

Het was een zelfonderzoek naar mijn eigen vaardigheden en kennis. Nieuwe dingen leren en verfijnen, het leerling zijn. Zoals de anatomie lessen, die met zoveel enthousiasme werden overgebracht. Iets waar ik als een berg tegenop zag, heeft me uiteindelijk meer stevigheid gegeven. Alsof alles nu samen komt, de tulband die ik als kind oh zo graag droeg. Het opgroeien in een drukke huisartsenpraktijk, waar we het liefst in de spreekkamers speelden. Elkaar wilden genezen met onze toverdrankjes. Voor deze opleiding leende mijn vader mij, zijn studieboeken. Het heeft ons dichter tot elkaar gebracht. Even geen heftige discussies over mijn hocus pokus bestaan. Wonderlijk genoeg lijkt mijn hernia te zijn genezen, sinds ik aan deze ontdekkingsreis ben begonnen.

De opstelling met Johan vond ik verhelderend en intens. Waar ik mezelf mocht opstellen, en kwetsbaarheid mijn grootste kracht is. Nooit heb ik geleerd me te wapenen, omdat ik het spel verdomde mee te spelen. De stille rebel. Als creatief en geadopteerd kind, was ik anders; Apart en te gevoelig. Om mezelf te beschermen sloot ik mezelf af en ontdekte ik, dat ik via van mijn kwetsbaar zijn, juist contact kon maken. Ik sprak open over mijn emoties en kon deze energie gebruiken voor mijn creativiteit. Ik werd kunstenaar en creëerde mijn eigen wereld. In de yoga opstelling werd duidelijk dat ik de laatste jaren assertiever probeer te worden, en deze helende beweging niet meer onzichtbaar of onbereikbaar is. Dat die beweging al over mij waakt. Het observeren en het bewegen in de opstelling vond ik heel confronterend en wonderschoon. Zeker, toen ik eenmaal plaats nam in de opstelling en volledig brak. Ik mocht er zijn en koos voor het leven. Gedragen door de liefde en kracht, in en om mij heen. Waarom gaf mijn biologische moeder mij deze kans, om mijn innerlijke pijn te helen en te leren verbinden? Er te mogen zijn, door middel van yoga. Op naar de volgende episode waar ik mag gaan vertrouwen. De plek in gaan nemen, waar iets diep in mij zo naar verlangd. Iets wat groter is dan de angst. Deze flow wil ik voortzetten en mezelf ontdekken in de buitenwereld.

Paniek, na de intense opstelling beland ik direct in de wondere wereld van de stem. De docente bruist van   de energie, terwijl mijn hart bonst en ik het liefst niets wil zeggen. We zijn aangekomen in het keel centrum, daar waar ik zoveel spanning voel. Gelukkig ben ik inmiddels een expert in het rustig ademen en opeens hoor ik mezelf spreken. Het moet over, nog een keer. Vervolgens zit ik met 3 vingers in mijn mond en zeg;  “AAAAAiicoo”. De hele groep herhaalt mijn naam, er is zoveel plezier. Het leven lacht mij toe.

De deelname aan de praktijkdag is mijn volgende uitdaging. Na een levensechte nachtmerrie en paniekaanval, waarin ik constateer dat ik rijp ben voor de psychiater, is het meer dan duidelijk dat ik moet gaan. Ook ik zou die ochtend een houding inspreken en besluit de controle volledig los te laten. Overgave of misschien toch een blokje om? Het ging super goed en krijg zoveel positieve feedback. Het vertrouwen om mezelf te mogen zijn. Daarna stel ik mijn eerste vraag, binnen deze opleiding. Het voelt bevrijdend!

Door mezelf keer op keer buiten te sluiten, geef ik de buitenwereld geen kans. Uiteindelijk ben ik degene, die mezelf niet ziet staan. Ik ben zo ontzettend dankbaar voor deze mooie inzichten. Mijn van nature yin zijn, heeft bizar genoeg, via deze yin opleiding, gezorgd voor meer yang. De perfecte balans!

Alsof het kind in mij, is uitgegroeid tot een man.

Krachtig en Kwetsbaar.

blog-new-van-binnen-naar-buiten